ძვლის ტვინის გადანერგვა საჭიროა მაშინ, როცა სისხლის ან იმუნური სისტემის მძიმე დაავადებას სხვა მკურნალობა საკმარისად ვერ აკონტროლებს. კანდიდატს არჩევენ დიაგნოზის, დაავადების სტადიის, ასაკის, საერთო ჯანმრთელობისა და შესაძლო გართულებების მიხედვით. გადაწყვეტილებას იღებს ჰემატოლოგთა და ტრანსპლანტოლოგთა გუნდი ინდივიდუალური შეფასების შემდეგ.
ძვლის ტვინის გადანერგვა, რომელსაც ხშირად ღეროვანი უჯრედების გადანერგვასაც უწოდებენ, არის მკურნალობის მეთოდი, რომელიც გამოიყენება სისხლის ფორმირების სისტემის მძიმე დაავადებების დროს. მისი მიზანია დაზიანებული ან დაავადებული ძვლის ტვინის ჩანაცვლება ჯანმრთელი ღეროვანი უჯრედებით, რათა ორგანიზმმა კვლავ შეძლოს ნორმალური სისხლის უჯრედების წარმოქმნა.
ყველა პაციენტს არ სჭირდება ეს პროცედურა. გადაწყვეტილება მიიღება მხოლოდ მაშინ, როცა მოსალოდნელი სარგებელი აღემატება რისკებს და სხვა მკურნალობის გზები საკმარისი აღარ არის.
ძვლის ტვინის გადანერგვა განიხილება რამდენიმე ძირითად სიტუაციაში:
ექიმი არ წყვეტს გადანერგვას მხოლოდ ერთ ანალიზზე დაყრდნობით. საჭიროა დაავადების სრული შეფასება, მათ შორის სისხლის ანალიზები, ძვლის ტვინის გამოკვლევა, გენეტიკური ტესტები და ზოგადი ჯანმრთელობის შეფასება.

ყველაზე ხშირად გადანერგვა განიხილება ჰემატოლოგიური დაავადებების დროს. მათ შორისაა:
ასევე არსებობს შემთხვევები, როცა გადანერგვა განიხილება მაშინ, როცა მიზანია არა მხოლოდ დაავადების კონტროლი, არამედ ძვლის ტვინის ფუნქციის აღდგენა ან დაავადების დაბრუნების რისკის შემცირება.
კანდიდატი შეიძლება იყოს პაციენტი, რომელსაც აქვს დაავადება, რომლის კონტროლიც მხოლოდ მედიკამენტებით ან სხვა მეთოდებით არასაკმარისია. თუმცა მხოლოდ დიაგნოზი არ კმარა. კანდიდატურის შეფასებისას ექიმი ითვალისწინებს:
ზოგიერთ პაციენტში გადანერგვა შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს შედარებით ადრეულ ეტაპზე, რათა დაავადება არ გამწვავდეს. სხვებში პროცედურა ინიშნება მხოლოდ მაშინ, როცა სხვა მკურნალობა ამოწურულია.
გადაწყვეტილება ხშირად დამოკიდებულია სამ მთავარ კითხვაზე: რამდენად სერიოზულია დაავადება, რამდენად ეფექტურია უკვე ჩატარებული მკურნალობა და რამდენად მაღალია პროცედურის რისკი კონკრეტული პაციენტისთვის. თუ დაავადება სწრაფად აზიანებს სისხლის სისტემას ან სიცოცხლისთვის საშიშია, გადანერგვა უფრო რეალისტურ ვარიანტად განიხილება.
ასევე მნიშვნელოვანია, რა ტიპის გადანერგვაა შესაძლებელი. ალოგენური გადანერგვისას დონორი სხვა ადამიანია, ხოლო აუტოლოგიური გადანერგვისას გამოიყენება თავად პაციენტის უჯრედები. არჩევანი დამოკიდებულია დაავადების ტიპზე და მკურნალობის მიზანზე.
არსებობს მდგომარეობები, როცა პროცედურა შეიძლება ძალიან რისკიანი იყოს. მაგალითად, მძიმე დაურეგულირებელი ორგანული უკმარისობა, აქტიური სერიოზული ინფექცია ან ზოგადი მდგომარეობა, რომელიც ვერ გაუძლებს ინტენსიურ მკურნალობას, შეიძლება იყოს გადანერგვის წინააღმდეგობრივი ფაქტორი. ეს ყოველთვის ინდივიდუალურად ფასდება.
ასეთ შემთხვევებში ექიმები შეიძლება აირჩიონ ალტერნატიული თერაპია ან ჯერ მოამზადონ პაციენტი, რათა რისკი შემცირდეს.
პაციენტი გადის ეტაპობრივ შეფასებას. ეს შეიძლება მოიცავდეს:
ამ პროცესის მიზანია გაირკვეს, ნამდვილად სჭირდება თუ არა პაციენტს ძვლის ტვინის გადანერგვა და რომელი ტიპი იქნება ყველაზე შესაფერისი.

გადანერგვის შესახებ გადაწყვეტილება თითქმის ყოველთვის მიიღება მრავალპროფილიანი გუნდის მონაწილეობით. პაციენტს უნდა ჰქონდეს მკაფიო ინფორმაცია, რატომ განიხილება ეს მეთოდი, რა ალტერნატივები არსებობს და როგორი იქნება წინასწარი მომზადება. კითხვების დასმა მნიშვნელოვანია, რადგან პროცედურა რთულია და მოითხოვს აქტიურ მონაწილეობას.
ხშირად აუცილებელია ოჯახთან ან მომვლელთან ერთად გეგმების განხილვაც, რადგან მკურნალობა შეიძლება მოიცავდეს ხანგრძლივ ჰოსპიტალიზაციას და შემდგომ მონიტორინგს.
თუ გაქვთ სისხლის დაავადება, განმეორებადი ან მკურნალობაზე ცუდად რეაგირებადი მდგომარეობა, ან გითხრეს, რომ ძვლის ტვინი ნორმალურად ვერ ფუნქციონირებს, საჭიროა ჰემატოლოგთან კონსულტაცია. მხოლოდ სპეციალისტს შეუძლია განსაზღვროს, არის თუ არა ძვლის ტვინის გადანერგვა თქვენთვის საჭირო და უსაფრთხო ვარიანტი.
სწორი დროის შერჩევა მნიშვნელოვანია. ზოგიერთ შემთხვევაში დაგვიანებამ შეიძლება გაართულოს მკურნალობა, ხოლო სხვა შემთხვევებში ზედმეტად ადრეული გადაწყვეტილება შეიძლება გაუმართლებლად გაზარდოს რისკი.
საბოლოოდ, ძვლის ტვინის გადანერგვა არის მიზნობრივი მკურნალობა შერჩეული პაციენტებისთვის, არა უნივერსალური გამოსავალი. საუკეთესო კანდიდატი ის პაციენტია, ვისთვისაც პროცედურას რეალური სარგებლის მოტანა შეუძლია და რომლის ორგანიზმიც მკურნალობას შეძლებს გაუმკლავდეს.
არა. ეს მეთოდი მხოლოდ გარკვეულ მძიმე ან რეზისტენტულ შემთხვევებში განიხილება, როცა სხვა მკურნალობა საკმარისი აღარ არის.
ზუსტი ასაკობრივი ზღვარი არ არსებობს. გადაწყვეტილება უფრო ჯანმრთელობის საერთო მდგომარეობაზე, დაავადების ტიპსა და რისკებზეა დამოკიდებული.
სპეციალისტი აფასებს დიაგნოზს, ანალიზებს, ორგანოების ფუნქციას, ინფექციების არსებობას და დონორის ხელმისაწვდომობას.
არა. აუტოლოგიური გადანერგვისას გამოიყენება პაციენტის საკუთარი უჯრედები, ხოლო ალოგენურისას — დონორის უჯრედები.
თუ გაქვთ მძიმე ან განმეორებადი სისხლის დაავადება, ან ექიმმა ძვლის ტვინის უკმარისობაზე გითხრათ, საჭიროა ჰემატოლოგის შეფასება.
Treatments are delivered at our JCI-accredited hospitals — Acıbadem International