პედიატრიული რეაბილიტაცია ბავშვს ტრავმის შემდეგ ეხმარება ძალის, მოძრაობის, კოორდინაციისა და ყოველდღიური უნარების ეტაპობრივ აღდგენაში. ფიზიოთერაპია და ოკუპაციური თერაპია მორგებულია ბავშვის ასაკზე, ტრავმის ტიპზე და მიზნებზე, ხოლო საუკეთესო შედეგისთვის მნიშვნელოვანია ოჯახის აქტიური ჩართულობა.
პედიატრიული რეაბილიტაცია არის მკურნალობისა და აღდგენის პროცესი, რომელიც ეხმარება ბავშვს ტრავმის, ოპერაციის, მოტეხილობის, დაჭიმულობის ან სხვა დაზიანების შემდეგ მოძრაობისა და ყოველდღიური ფუნქციების დაბრუნებაში. მისი მიზანია არა მხოლოდ ტკივილის შემცირება, არამედ ბავშვის უსაფრთხო, ასაკისთვის შესაფერისი აქტივობების აღდგენა სახლში, სკოლასა და თამაშის დროს.
რეაბილიტაცია თითოეულ ბავშვზე ინდივიდუალურად იგეგმება. გუნდი ხშირად მოიცავს ექიმს, ფიზიოთერაპევტს, ოკუპაციურ თერაპევტს და, საჭიროების შემთხვევაში, სხვა სპეციალისტებსაც. გეგმა დამოკიდებულია ტრავმის სიმძიმეზე, ბავშვის ასაკზე, მოძრაობის შეზღუდვაზე და ყოველდღიურ საჭიროებებზე.

ბავშვს რეაბილიტაცია შეიძლება დასჭირდეს მაშინ, როცა ტრავმის შემდეგ აქვს ტკივილი, შეშუპება, მოძრაობის გაძნელება, კუნთოვანი სისუსტე ან შიში მოძრაობის მიმართ. ზოგჯერ ბავშვი თითქოს კარგად გრძნობს თავს, მაგრამ ვერ ბრუნდება თამაშში, კიბეებზე ასვლაში, წერისას ან სპორტში ისე, როგორც ადრე.
ფიზიოთერაპია ეხმარება ბავშვს მოძრაობის დიაპაზონის, ძალის, ბალანსისა და გამძლეობის აღდგენაში. ფიზიოთერაპევტი აფასებს, როგორ მოძრაობს ბავშვი, რა უძნელდება და რომელი ვარჯიში იქნება უსაფრთხო და ეფექტური მისი ასაკისთვის.
ბავშვებისთვის ვარჯიში ხშირად თამაშის ფორმით მიმდინარეობს, რათა პროცესი იყოს უსაფრთხო, გასაგები და მოტივაციის შემმატებელი. მნიშვნელოვანია, რომ მშობელმა არ დააჩქაროს დატვირთვა და არ შეადაროს ბავშვის პროგრესი სხვა ბავშვებს.
ოკუპაციური თერაპია ფოკუსირდება იმ უნარებზე, რომლებიც ბავშვს სჭირდება ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ეს შეიძლება იყოს ჩაცმა, ჭამა, წერა, სკოლისთვის მზადება, სათამაშოებით მანიპულაცია ან სპორტულ აქტივობაში უსაფრთხოდ დაბრუნება.
თუ ტრავმა ხელს უშლის ხელის გამოყენებას, წვრილ მოტორიკას ან ყურადღების კონცენტრაციას ტკივილის გამო, ოკუპაციურ თერაპევტს შეუძლია მოარგოს სავარჯიშოები ბავშვის საჭიროებებს. ზოგჯერ გამოიყენება დამხმარე საშუალებები, სპეციალური ხელსაწყოები ან გარემოს მარტივი ცვლილებები.
აღდგენა ჩვეულებრივ ეტაპობრივია და თითოეულ ბავშვს განსხვავებული სიჩქარე აქვს. პირველ ეტაპზე ყურადღება ეთმობა ტკივილის, შეშუპებისა და უსაფრთხო მოძრაობის კონტროლს. შემდეგ მოდის ძალის, მოქნილობისა და ფუნქციური უნარების აღდგენა. ბოლო ეტაპზე ბავშვი უბრუნდება სკოლას, თამაშს, ფიზიკურ აქტივობას ან სპორტს.
რეაბილიტაციის წარმატებისთვის მნიშვნელოვანია რეგულარული ვიზიტები, სახლის ვარჯიშები და კომუნიკაცია სპეციალისტთან. თუ ბავშვი ტკივილს უჩივის, ვარჯიში არ უნდა შეწყდეს თვითნებურად, მაგრამ აუცილებელია სპეციალისტთან ამის განხილვა, რათა გეგმა სწორად შეიცვალოს.
მშობლის ჩართულობა ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია. ბავშვი უკეთ თანამშრომლობს, როცა ესმის, რატომ სჭირდება ვარჯიში და რა მიზანს ემსახურება ის. მშვიდი, გამამხნევებელი გარემო და პროგრესის აღნიშვნა ეხმარება ბავშვს უსაფრთხო რუტინის შექმნაში.

თუ ბავშვს ტკივილი ძლიერდება, მოძრაობა უარესდება, შეშუპება არ იკლებს, ჩნდება დაბუჟება, ფერის ცვლილება ან ახალი სისუსტე, საჭიროა სპეციალისტთან დაკავშირება. ასევე მნიშვნელოვანია შეფასება, თუ ბავშვი სერიოზულად ერიდება მოძრაობას ან ტრავმის შემდეგ დიდხანს ვერ უბრუნდება ყოველდღიურ აქტივობებს.
რეაბილიტაცია არ არის სწრაფი პროცესი და პროგრესი შეიძლება იყოს ეტაპობრივი. ზოგი ბავშვი სწრაფად უბრუნდება ფუნქციას, ზოგს კი მეტი დრო და დამატებითი მხარდაჭერა სჭირდება. მთავარი მიზანია უსაფრთხო აღდგენა, გართულებების პრევენცია და ბავშვის მაქსიმალური დამოუკიდებლობის ხელშეწყობა.
თუ თქვენი შვილი ტრავმის შემდეგ ვერ მოძრაობს ისე, როგორც ადრე, პედიატრიული რეაბილიტაცია შეიძლება მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყოს მის აღდგენაში. სწორად დაგეგმილი ფიზიოთერაპია და ოკუპაციური თერაპია ეხმარება ბავშვს დაუბრუნდეს თამაშს, სწავლას და ყოველდღიურ ცხოვრებას უფრო თავდაჯერებულად.
ხანგრძლივობა დამოკიდებულია ტრავმის ტიპზე, სიმძიმეზე, ბავშვის ასაკზე და აღდგენის ტემპზე. ზოგს რამდენიმე კვირა სჭირდება, ზოგს კი უფრო ხანგრძლივი მხარდაჭერა.
არა ყოველთვის. მსუბუქი დისკომფორტი ზოგჯერ მოსალოდნელია, მაგრამ ძლიერი ან მზარდი ტკივილი უნდა შეფასდეს სპეციალისტის მიერ.
ხშირ შემთხვევაში — კი, თუ ექიმი და თერაპევტი ამას უსაფრთხოდ მიიჩნევენ. შესაძლოა საჭირო გახდეს დატვირთვის ან აქტივობების დროებითი შეზღუდვა.
ფიზიოთერაპია უფრო მეტად მოძრაობაზე, ძალასა და ბალანსზე მუშაობს, ხოლო ოკუპაციური თერაპია ყოველდღიურ უნარებსა და ფუნქციურ დამოუკიდებლობაზე ფოკუსირდება.
თუ სიმპტომები უარესდება, მოძრაობა არ უმჯობესდება, ან ბავშვს უჭირს ყოველდღიურ აქტივობებში დაბრუნება, საჭიროა ხელახალი შეფასება.
Treatments are delivered at our JCI-accredited hospitals — Acıbadem International